Halina Abramczyk
Biografia
Halina Abramczyk jest polską naukowczynią, fizyczką i chemiczką, specjalizującą się w spektroskopii molekularnej i laserowej. Urodziła się w Zduńskiej Woli jako córka Edwarda Chachuły i Salomei Kryszak. Ukończyła gimnazjum w Zduńskiej Woli, maturę w 1969 roku, a następnie studiowała fizykę na Uniwersytecie Łódzkim (1969–1974), uzyskując tytuł magistra. W 1982 roku uzyskała doktorat na Politechnice Łódzkiej za pracę Dynamika molekularna w dwuskładnikowych roztworach zawierających benzen (promotor prof. Władysław Reimschüssel). Po doktoracie kontynuowała badania w Międzyresortowym Instytucie Techniki Radiacyjnej PŁ; w latach 1985–1986 odbyła staż podoktorski na Uniwersytecie w Bielefeld. W 1989 roku uzyskała habilitację na PŁ. Od 1982 adiunkt Politechniki Łódzkiej; profesor PŁ od 1994; profesor nadzwyczajny od 1999; profesor zwyczajny od 2004. Założyła i kierowała Laboratorium Laserowej Spektroskopii Molekularnej od 1992, a także pełniła funkcję profesora i kierownika Katedry Marii Curie w Max-Born-Institut w Berlinie w latach 2007–2009, organizując European Virtual University on Lasers. Jej badania obejmują diagnostykę wczesnych zmian nowotworowych metodą Ramana oraz obrazowanie molekularne Ramana i femtosekundową spektroskopię laserową. Była visiting professor w licznych instytucjach na świecie, m.in. w Madridzie, Halle/Wittenberdze, Tucsonie, Berlinie i Nairobi. Od 1992 r. jest członkinią redakcji Journal of Molecular Liquids, a od 1992 r. zasiadała w zarządzie European Molecular Liquids Group (do 2015). Stypendystką Fulbrighta i od 2013 r. prezesem Polskiego Stowarzyszenia Stypendystów Fulbrighta. Autorka lub współautorka ok. 100 artykułów naukowych w dziedzinie spektroskopii molekularnej, spektroskopii laserowej i diagnostyki biomedycznej. Jej mąż Andrzej Abramczyk jest inżynierem chemikiem; ich syn Wiktor (ur. 1978) mieszka w Warszawie. Odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi (2001) oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2020).