Leon Gecow
Biografia
Urodzony 14 stycznia 1911 w Zduńskiej Woli, syn Samuela, dyrektora fabryki włókienniczej. Studiował medycynę w Pradze i Zurychu (1930–1936). W 1931 wstąpił do KPZB; był więziony na Łukiszach w Wilnie. Działacz młodzieżówek komunistycznych i partii.
Od 1937 lekarz-wolontariusz w publicznym szpitalu miejskim w Łodzi-Radogoszczy. W 1938–1939 publikował artykuły polityczne i filozoficzne w lwowskich Sygnałach.
Po klęsce wrześniowej 1939 był lekarzem w szpitalu dla polskich jeńców w Łodzi, a następnie przeniósł się do zajętego przez Armię Czerwoną Białegostoku, gdzie XI 1939 został naczelnikiem stacji dezynfekcyjnej, a VI 1940 kierownikiem rejonowego ambulatorium w Poczajowie.
Od VI 1941 oficer-lekarz Armii Czerwonej, ordynator szpitala ewakuacyjnego, młodszy lekarz pułku, ordynator szpitala polowego, szef oddziału i zastępca komendanta szpitala polowego. Współpracował z Nowe Widnokręgi. Od lutego 1944 lekarz w sztabie 1 Korpusu, w kwietniu 1944 został zastępcą komendanta Polowego Punktu Ewakuacyjnego Nr 11 Armii ds. polityczno-wychowawczych, a od września 1944 był komendantem Polowego Punktu Ewakuacyjnego nr 32 Armii.
Od marca 1945 szef Wydziału I Szefostwa Służby Zdrowia 2 Armii, od września 1945 kierownik sekcji szkoleniowej, od listopada 1945 szef Wydziału IV Departamentu Służby Zdrowia MON, od maja 1946 w stopniu pułkownika. Od maja 1947 delegat MON ds. PCK. Od września 1948 dyrektor Biura Wojskowego Ministerstwa Zdrowia. Publikował artykuły na łamach Odrodzenia, polemizując z publicystami PPS.
25 lipca 1949 aresztowany w sprawie Noela i Hermana Fieldów i 16 kwietnia 1952 skazany na 15 lat więzienia. Wkrótce potem zmarł. Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera H-9-2). Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militarii i Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy.