Marian Mikołajczyk

Marian Mikołajczyk urodził się w Zduńskiej Woli. W marcu 1937 został wydalony z gimnazjum za zakomunistyczną agitację i ostatecznie ukończył małą maturę. We wrześniu 1939 wziął udział w obronie Warszawy, po czym wrócił do Zduńskiej Woli. 30 kwietnia 1940 został aresztowany i wywieziony do KL Dachau, a następnie do Mauthausen-Gusen, skąd 5 maja 1945 został uwolniony przez Amerykanów.

Po wojnie porzucił pracę redaktora w gazecie byłych więźniów i wrócił do kraju. 11 września 1945 został członkiem PPR, a później PZPR. Pracował jako referent w Urzędzie Propagandy i Informacji w Zduńskiej Woli, jednocześnie referent Urzędu Kontroli Prasy oraz członek Egzekutywy Komitetu Miejskiego PPR. W 1946 przeniósł się do Łodzi, gdzie został cenzorem w tamtejszym Urzędzie Kontroli Prasy, następnie starszym cenzorem i zastępcą naczelnego, a także pełnił funkcję instruktora propagandy Komitetu Dzielnicowego PPR w Łodzi-Śródmieściu oraz instruktora szkolenia partyjnego Komitetu Łódzkiego PZPR. Od 1950 pracował w centrali GUKPPiW w Warszawie jako szef departamentu i zastępca dyrektora, a od sierpnia 1951 do lutego 1957 był dyrektorem generalnym/prezesem GUKPPiW. Od 1958 do 1959 był zastępcą redaktora naczelnego Zachodniej Agencji Prasowej, w 1960 został wicedyrektorem i następnie dyrektorem Biura Listów Radia i Telewizji (do 1966), w 1966 objął stanowisko redaktora naczelnego Nasłuchu Polskiego Radia i Telewizji, a od 1967 do 1968 był rzecznikiem prasowym Komitetu ds. Radia i Telewizji, następnie zastępcą sekretarza programowego i p.o. sekretarza programowego tego komitetu. Został pochowany na Cmentarzu Północnym w Warszawie.