Władysław Juliusz Boerner
Biografia
Władysław Juliusz Boerner urodził się w Zduńskiej Woli w rodzinie ewangelickiej o patriotycznych tradycjach; był synem Edwarda Ignacego (1833–1910), powstańca styczniowego i pastora ewangelickiego w Zduńskiej Woli oraz córki pastora Marii Klary z Rauhów (1839–1913).
Miał liczne rodzeństwo: siostry Maria Paulina (ur. 1862), Zofia (ur. 1867), Anna (ur. 1868), Helena Augusta (ur. 1872), Wanda Lucja (1874–1897); braci Edwarda Józefa (ur. 1863), Ignacego Augusta (1875–1933) i Edwarda (ur. 1882). Jego siostrzeńcem był historyk Zygmunt Lorentz (1894–1942) a siostrzenicą powieściopisarka Zofia Lorentz. Od 1891 był mężem Pauliny Herminy z Fiedlerów (1868–1938).
Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Mimo to, ze względu na manifestowanie swej polskości, władze rosyjskie nie zgadzały się na zatrudnienie go w sądownictwie na terenie Królestwa Polskiego. W związku z tym w 1894 wyjechał w głąb Rosji i po kilku latach aplikacji został sędzią Sądu Okręgowego w Samarze.
Podczas I wojny światowej był działaczem Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny w Samarze, gdzie był założycielem, a następnie prezesem Domu Polskiego. Po powrocie do kraju objął stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w Warszawie (1918–1919).
Po odzyskaniu niepodległości wszedł z początkiem 1919 roku jako radca świecki do pierwszego polskiego Konsystorza Ewangelicko-Augsburskiego w Warszawie, wspólnie z sędzią Jakubem Glassem – prezesem, ks. Superintendentem gen. J. Bursche – wiceprezesem, radcami duchownymi: ks. R. Gundlachem z Łodzi i Aleksandrem Schoeneichem z Lublina, oraz radcą świeckim prof. dr. Józefem Buzkiem.
Pochowany wraz z żoną w grobowcu rodzinnym na cmentarzu ewangelicko-augsburskim na Powązkach w Warszawie.