Woldemar Gastpary
Biografia
Woldemar Gastpary urodził się 12 lipca 1908 w Henrykowie koło Zduńskiej Woli. Kształcił się na Wydziale Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu Warszawskiego (1927–1932), gdzie odbył praktykę w Mościskach nad Bugiem, a w 1932 roku został ordynowany.
Przed wybuchem II wojny światowej pracował jako wikariusz i prefekt w Tomaszowie Mazowieckim. W 1939 obronił doktorat z teologii na Uniwersytecie Warszawskim. W czasie wojny został aresztowany przez hitlerowców i więziony w Piotrkowie Trybunalskim, a następnie w obozach Oranienburg i Dachau, skąd powrócił w 1945 roku.
Po wojnie pełnił funkcje duszpasterskie w Tomaszowie Mazowieckim, Łodzi i Warszawie oraz zajmował stanowiska akademickie. Był adiunktem na Wydziale Teologii Ewangelickiej UW (1949) i po likwidacji Wydziału w CTA (1954) awansował na profesora; w 1955 został zastępcą profesora, a w 1957 docentem. Od 1965 do 1981 był rektorem CTA w Warszawie. W 1966 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, w 1967 kierował Katedrą Teologii Historycznej, a w 1972 został profesorem zwyczajnym. Angażował się w prace ekumeniczne, był członkiem prezydium Polskiej Rady Ekumenicznej i współpracował z Komisją Mieszaną Polskiej Rady Ekumenicznej i Kościoła Ewangelickiego w Niemczech. Był członkiem Sekcji Warszawskiej Towarzystwa Przyjaciół Zduńskiej Woli.
Ogłosił ponad 150 prac i prowadził bogatą działalność badawczą nad historią protestantyzmu w Polsce. Współpracował z Encyklopedią Katolicką wydawaną przez Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 1979 uzyskał doktorat honorowy Uniwersytetu Humboldta w Berlinie. Zmarł 22 grudnia 1984 i został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim przy ul. Młynarskiej.